To tajemnica! To prawdziwy cud! (D35; What miracle! What mystery!)

Melodia 1

1. To tajemnica! To prawdziwy cud!
Z człowiekiem jedno w pełni Bóg!
Stał się człowiekiem, by Bogiem nas —
Człowieka — uczynić, o co za plan!
Zgodnie z upodobaniem woli swej
Nasz Bóg osiągnie swój najwyższy cel.
Z upodobania woli swej
Bóg nasz osiągnie wieczny cel.

2. Słowo się ciałem stało i
Bóg-człowiek pierwszy na ziemi żył.
Dał nam swe życie, naturę swą,
Choć Bóstwo na wieki ma tylko On.
Przymioty Jego tworzą cnoty me,
Chwalebny obraz Jego we mnie jest.
Przymioty Jego w cnotach mych,
Chwalebny obraz we mnie lśni.

3. Nie tylko ja więc żyję już,
W mym wnętrzu żyje ze mną Bóg.
On wszystkich świętych zbudować chce
W powszechne na wieki mieszkanie swe.
W świętych chce wyraz mieć zbiorowy
Przez organiczne Ciało swe.
Przez świętych się wyrazić chce,
Przez organiczne Ciało swe.

4. Jeruzalem to ostateczny cel;
W niej wizja w pełni ziści się.
My trójczęściowi, Bóg Jeden-w-Trzech —
W małżeństwie, w miłości po wieków wiek.
Spójrz: w Bogu człowiek, a w człowieku Bóg
Wzajemnie współzamieszkują tu.
Tu Boża chwała w splendorze, czci
Promiennie w człowieczeństwie lśni.